متنی زیبا که این روزها با توجه‌ به رفتار افراد در اجتماع در سراسر جهان بسیار مبتلا به می بینم. البته منظورم فرد یا قشر خاصی نیست.

"وقتى می شود دقایق عمرت را با آدم هاى خوب بگذرانى، چرا باید لحظه هایت را صرف آدم هایى کنى که با دل هاى کوچکشان مدام درگیر حسادت ها و کینه ورزى هاى بچه گانه اند ...

یا مدام براى نبودنت...

براى خط زدنت تلاش مى کنند؟...

نه! همیشه جنگیدن خوب نیست!...

من همیشه جنگیده ام تا چیزى را عوض کنم...

اما این روزها فهمیده ام که با آدم هاى کوته نظر نباید جنگید...

فهمیده ام براى اثبات دوست داشتن نباید جنگید...

براى به دست آوردن دل آدم ها نباید جنگید...

براى اثبات خوب بودن نباید جنگید...

این روزها نسخه فاصله گرفتن را مى پیچم براى هر کسى که رنجم مى دهد...

از آدم هایى که زیاد دروغ مى گویند...

فاصله می گیرم...

از آدم هایى که زیاد ظلم می کنند...

فاصله می گیرم...

از آدم هایى که حرمتم را نگه نمی دارند...

فاصله می گیرم...

با حقارت برخى آدم ها و دل هایشان نباید جنگید...

باید نادیده گرفت آنها را

باید بخشیدشان

نه برای اینکه لزوما انها مستحق بخششند

بلکه من بیشتر مستحق آرامش هستم. "

واقعا دارم به تک تک این جملات فکر می کنم این روزها. این تقلاهای روزانه‌ ما جدا برای اثبات چه چیزیست وقتی روزی روزگاری دیگر طوری وجود نداریم که انگار از ازل هم وجود نداشته ایم و همه تلاشهای ما انگار اصلا وجود خارجی نداشته است. پس تمامش کنیم. ببخشیم و عبور کنیم و در این سالهایی که از عمرمان باقیست فکر آرامش خود باشیم چون بعدها پس از ما دیگر از خود ما و افرادی که احیانا با انها سرمسائلی درگیری، اختلاف نظر داشته یا جنگیده ایم خبری نیست و انگار اصلا از ابتدای تاریخ آفریده نشده ایم.

در اين روزهای پایانی سال ۲۰۲۴ واقعا به این مسئله‌ فکر می کنم که هوای آرامش خود را باید داشت و بس.

والسلام