این گفته را مدتها پیش جایی خوانده بودم. الان دوباره به مدد ریمایندر جلوی چشمانم قرار گرفت و دوباره آنرا مطالعه کردم و لحظاتی در آن تأمل‌. چقدر که به دلم‌نشست و با آن همذات پنداری کردم. واقعا نعمتی وصف ناشدنیست چیزی که در این جمله به عنوان تنها نعمت از آن یاد شده. وقتی با چنین کسانی سروکار پیدا و رفت و آمد می کنی انگار به یک منبع تقریبا نامتناهی متصل شده ای که به تو آرامش می دهد. آری واقعا چنین است. با هم این گفته را بخوانیم:

"تنها نعمتی که برای تو در مسیر این راهی که عمر نام دارد آرزو می‌کنم،تصادف با یکی دو روح فوق‌العاده‌است، با یکی دو دل بزرگ،با یکی دو فهم عظیم و خوب و زیبا است.

چرا نمی‌گویم بیشتر؟بیشتر نیست. «یکی» بیشترین عدد ممکن است"