دلنوشته های یک بنده خدای سرد و گرم چشيده

یک جایی یک بنده خدایی نوشته بود " بچه ها بیایید هر طور شده خوشحالی را تمرین کنیم تا هرموقع بهش رسیدیم بدونیم و بلد باشیم چطوری شادی کنیم" طرف هم یک آدم با تحصیلات اکادمیک و پزشک بود که این مطلب را نوشته بود. پیش خودم این سوال رو پرسیدم که:

"واقعا چرا شادی در این‌روزها گمشده خیلی هاست که همه می خواهند یک‌روزی به آن برسند؟"

به نظر من چون افراد شادی کردن را به زمان و شرایط خاصی موکول می کنند. اینکه بتوان در لحظه شاد بود و بسیاری از چیزها را در عین اهمیت ساده گرفت و درست تلاش کرد ولی نتیجه را واگذار به خدا کرد و خوشحال بود و در لحظه شادی کرد، خودش یک نوع تمرین شادی کردن است.