دلنوشته های یک بنده خدای سرد و گرم چشيده

آدم امن چطوریه؟

کلا امن بودن آدمها از کجا مشخص می شه؟

به نظر من آدمهای امن لزوما آدمهایی نیستند که فکر می کنید همیشه آرومند. اونها هم ممکنه خشمگین بشوند و از ناراحتی منفجر. اونها هم ممکنه یک زمانهایی بشدت از لحاظ روانی ملتهب باشند و هزاران" یک زمانهایی" دیگه. اونها ولی یک تفاوت عمیق با ناامن ها دارند اون هم این هست که کنارشون اونقدر احساس امنیت می کنی که بتونی ماسک دیگری بودن نزنی و حس نکنی که از گفتار و رفتارت بعدها قراره سوءاستفاده بشه. آدمهای امن اگر ببینند زخم یا نقطه ضعفی داری یا طوری رفتار می کنند که انگار ندیده اند و یا اگر به روی خودشان آوردند در کنارش کمکت می کنند که این نقاط ضعف درمان شوند. آدمهای امن زخمهایت را می بینند ولی انگشتشان را روی آن نمی فشارند. کلا آدمهای امن، امن بودنشون ربطی به احساساتشون نداره. چقدر آدم دیده ام که با وجود آرام و باوقار و کم حرف بودن با نهایت قساوت انگشت یا پایشان را روی زخمهای اطرافیانشون می فشارند ولی در کنارش ادعای روشنفکری و معتقد بودنشان گوش فلک را کر می کند. تلاشم در زندگی دوری یا تقلیل سطح ارتباط با چنین افرادی بوده. چون بشدت رفتارشان منزجر کننده است. آدمهای امن امنند. همین.