دلنوشته های یک بنده خدای سرد و گرم چشيده

هیچگاه در هیچ کس امید واهی ایجاد نکنید.

امید واهی از هر سمی بدتر است. تا زمانی و حتی در صورتی که برای خود شما رسیدن به هدفی حیاتی نیست ولی برای افراد دیگری متنفع هست و شما حتی ذره ای نسبت به رسیدن به هدف مورد نظر اطمینان ندارید و راه حلی هم نمی توانید در این مورد ارائه کنید از دادن امید واهی به افرادی که رسیدن به آن هدف آرزوی آنهاست خودداری کنید. ایجاد امیدواهی مانند سمی قوی عمل می کند که طرف را ذره ذره می کشد. زیرا هرروز با امیدی واهی تلاشی را در مسیر غلطی انجام می دهد که خودش نمی داند که به بیراهه می رود و زمانی که مشخص شود این مسیر اشتباه بوده و امیدهای واهی باعث ادامه مسیرش شده مانند شخصی که از بالای کوه به پایین پرتاب می شود سقوط کرده و متحمل ضربات شدید روانی می شود که آثار آن بعضا بسته به میزان حیاتی بودن آن موضوع ممکن است سالها و شاید تا پایان عمر در روح و روان و حتی جسم طرف باقی بماند. پس از این کار بر حذرباشید حتی اگر واقعا دلسوز طرف هستید. در عوض می توانید به کمک طرف بشتابید و اگر آلترناتیوی بهتر سراغ دارید و مطمئن هستید که جواب می دهد آنرا در اختیار طرف قرار دهید و تلاش کنید طرف را حداقل با لطافت از این موضوع آگاه کنید که این مسیری که می رود شاید مسیر درست برای رسیدن به آن هدف نباشد و بهتر است که دوباره روی آن فکر و تجدید نظر کند. این کار حتما اخلاقمندی شما را می رساند و بعدها شاید شخص مورد نظر متوجه کمکی که به او به وسیله امید واهی ندادن شده بشود و در دل از شما تشکر کند. چه بسیار افرادی که با این امیدواری واهی دادن ها زندگی شان تباه شده. پس حداقل اگر راه حلی برای رسیدن به آن هدف برای طرف نداریم حداقل او را به سمت دره سوق ندهيم.