دلنوشته های یک بنده خدای سرد و گرم چشيده

اصالت.

واقعا چیه؟ اصالت داشتن از نظر من یعنی انطباق حرف و عمل. حزب باد نبودن و در هرجمعی رنگ آن نشدن. اصالت به معنی داشتن ارزشهایی عاقلانه و غیرمتعصبانه و در هر شرایطی پای آن ها ایستادن. اصالت یعنی عین مگس در باد نبودن. اگر دقت کنید وقتی باد می وزد مگس و حشراتی که در جریان باد هستند با جریان باد برده می شوند و توانایی پرواز خلاف جهت باد را ندارند. از همین جاست که می گوییم حزب باد نباشید. اتفاقا امروز یک کلیپ دیدم که تعریف اصالت را از دید روانشناسی بیان می کرد و تقریبا روی همه این نکات دست گذاشت. چقدر بعضی ها را در زندگی ام دیده ام که شعارهای قشنگ و دهان پرکن می دهند و ادعای اصالت دارند ولی هنگام عمل با جریان بادند و در جهتش حرکت می کنند. با نمازخوان ها نمازخوان و تسبیح به دست می شوند و با کسانی که اعتقادی به دین ندارند خودشان را تارک دین نشان می دهند. این قضیه فقط در زمینه دین و اعتقادات هم نیست و در بسیاری از زمینه ها مصداق داره. چه بسا طرف به ظاهر مومنه ولی در باطن اعتقاد نداره ولی کسی اصلا اعتقادی به دین نداره ولی این رو واضح بیان می کنه. یا کسی که شعار عدم مالپرستی می ده ولی وقتی بوی پول و مال و اموال به مشامش می رسه بیخیال شعارش می شه و طمع میورزه. این روزها کم پیدا می شود کسی که واقعا پای باورهای درستی که دارد بايستد و رنگ عوض نکند.

خیلی کم.