یک فیلم می دیدم. یک جمله داشت داخلش که یکی از شخصیت های فیلم می گفت. می گفت همش که ما نباید با زندگی بریم یک زمانی باید زندگی ما رو با خودش ببره بگذار ببینیم کجا می بره. دیدم چه حرف قشنگی می زنه. همش که همه چیز نباید طبق میل ما باشه. یک زمانی هست که بیخود و بی جهت تقلا می کنیم ولی آخرش اونی نمی شه که می خواهیم. بیخودی بعدش خودمون رو سرزنش می کنیم. اگر تمام زحمتمان را کشيده ایم و به همه جوانب هم فکر کردیم دیگه سرزنش خود جایی نداره. به قول نیما:

رشته ای بر گردنم افکنده دوست
می کشد هر جا که خاطرخواه اوست
رشته بر گردن نه از بی مهری است
رشته ی عشق است و بر گردن نکوست