دلنوشته های یک بنده خدای سرد و گرم چشيده

روز مادر بر همهٔ مادران فداکار سرزمینم مبارک.

این روزها واقعا فکر می کنم چقدر به مادرم بدهکارم. اگر او و زحماتش نبود من امروز کجای این جهان بودم و چه می کردم؟ با اطمینان می تونم بگم در شرایط فعلی نبودم. بخش زیادی از غلبه بر مشکلاتم را مدیون مادرم و دعاها و دلداری هایش هستم. به این نکته واقفم که اگر مادرم هنگام سختی ها در کنار پدرم نبود و هردوی آنها در رشد و تربیت همت عالی نداشته و صبر و شکیبایی به خرج نداده بودند در این حال روز نبودم و شاید دستاوردهای امروزم را نداشتم. حق دارد بهشت زیر پایش باشد. روزهای بچگیم که یادم میاد کنار برادرم باهم تو خونه بازی می کردیم و یوقتایی با بچگی کردنمون خونه رو بهم می ریختیم با صبر و حوصله دوباره همه چی رو به جای اولش برمی گردوند. بزرگتر که شدم‌تو دوران تینیجری عجول و بی صبر بودم با صبوری اش و حمایت های بی شائبه اش دلمو قرص کرد و پشتمو گرم. این ها همه به کنار. بعد مهاجرت هم در کنارم بود . روزهایی بود که از شدت ناراحتی و غریب بودن تو جامعه اینحا زار می زدم چون عین کر و لال ها با هیچ کس هیچ تعاملی نمی تونستم بکنم تنها کسایی که کنارم نشستند و دستم را گرفتند مادر و پدرم بودن تا تونستم اینجا دوباره به مشکلات غلبه کنم و وارد اجتماع اینجا بشم. خلاصه که جا و بزنگاهی نیست در زندگی که مدیون مادرم نباشم.

مادرم روزت مبارک و سایت بالای سر ما