دلنوشته های یک بنده خدای سرد و گرم چشيده

خدا کند چترت را زیر باران،
به کسی نبخشی که با همان چتر بزند زیر میز اعتمادت
و جهان تو را زیر و رو کند.
خدا کند چراغت را
به خاطر کسی خاموش نکنی
که تاریکی‌ات را بهانه کند و به تو
از پشت خنجر بزند.
خدا کند معاشرین تو آدم‌های آدمی باشند،
که اگر بخشیدی بفهمند،
که اگر از خودت گذشتی،
قدر بدانند و لطفت را وظیفه قلمداد نکنند.
خدا کند توسط کسانی که باید؛
همانگونه که شاید، مورد پذیرش
و قدردانی و عشق واقع شوی.
خدا کند هیچ زمانی برای خوب بودنت،
احساس حماقت نکنی.

خدا کند.....

آمین