دلنوشته های یک بنده خدای سرد و گرم چشيده

من اندوهگین نیستم !

خود اندوه عالمم.

و سرزمینی در سینه‌ام گریه می‌کند...

غادة السمان

مرگ انسانیت را در این روزهای تاریک دنیا می بینم. نیازی هم به بینش خاصی نیست تا متوجه این موضوع شد. هرکس سرسوزنی بویی از انسانیت برده باشد متوجه این موضوع خواهد شد . همکار اندونزیایی ام این چند روزه باهام صحبت می کرد و گفت حتی جنگهای گذشته هم جوانمردانه تر بود و جنگجویان و سربازان با یک شمشیر یا نیزه تن به تن می جنگیدند و هرکس یک نفر یا تعداد انگشت شماری از حریفانش را می کشت ولی امروز یک طرف ماجرا با فشردن یک دکمه پشت یک میز هزاران انسان را به کام مرگ می فرستد و کک کسی هم نمی گزد.

واقعا انسانیت کجاست؟ مرده است. وقتی حرص و طمع و خودبرتربینی و تعصب بر انسانیت و انصاف غالب شوند، بهتر از این در نمی آید.