امروز، روز ستایش مردی‌ست که شاید کمتر درباره خودش گفت، اما تمام زندگی‌اش برای دیگران گذشت.

روز پدر،

روز قدردانی از دست‌هایی‌ست که پینه بستند تا آینده‌ای نرم‌تر برای ما بسازند؛ از شانه‌هایی که زیر بار مسئولیت خم شدند اما هیچ‌وقت اجازه ندادند سقف خانه فرو بریزد.

پدر،

کسی‌ست که درد را می‌شناسد اما آن را پنهان می‌کند؛ خستگی را احساس می‌کند اما لبخند می‌زند؛ و نگرانی را شب تا صبح با خود حمل می‌کند بی‌آنکه آن را به زبان بیاورد. او بلد است کم بخواهد، کم بگوید و زیاد ببخشد. و چه زیباست که این روز، با میلاد امام علی (ع) گره خورده است؛ مردی که معنای پدر بودن را در بلندترین شکل ممکن به تاریخ آموخت.

امام علی (ع)،

پدر یتیمان بود، پناه بی‌پناهان، و الگویی برای تمام مردانی که مردانگی را در مسئولیت، عدالت و از خودگذشتگی می‌دانند. امیرالمؤمنین (ع) به ما یاد داد پدر بودن، فقط نان‌آوردن نیست؛ دل‌آوردن است، امنیت‌آوردن است، و ساختن انسان، حتی اگر بهایش تنهایی، زخم و سکوت باشد. پدرها،شبیه علی (ع)، بی‌ادعا می‌آیند، بی‌هیاهو می‌مانند و بی‌منت می‌بخشند. آن‌ها سنگ صبورند، پشتِ مطمئنِ روزهای سخت، و دعای خاموشِ تمام شب‌های نگران. امروز، یاد تمام پدرانی را گرامی می‌داریم که خودشان را فراموش کردند تا ما یاد بگیریم زندگی کنیم؛ پدرانی که شاید هرگز «دوستت دارم» نگفتند، اما تمام عمرشان معنای آن بود.

روز پدر مبارک باد به همه پدرانی که در سکوت، قهرمان زندگی ما بودند. 🤍